TAGS

    Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν η Λιβύη...

    01/07/2020 • 12:28
    Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν η Λιβύη...
    • shares

    Και ξαφνικά, όλοι αρχίσαμε να συζητάμε για τη διπλανή μας Λιβύη. Τη βρήκαμε και στο χάρτη και ανακαλύψαμε ότι βρίσκεται πάρα πολύ κοντά μας. Τόσο κοντά μας, που το 2011, έφευγαν βομβαρδιστικά από τα ελλαδικά και κρητικά αεροδρόμια[1] για να βομβαρδίσουν τον «απροσάρμοστο και ατίθασο, κακό, βίαιο, καταπατητή δικαιωμάτων, δικτάτορα» Καντάφι. Τότε, μιντιακή σιωπή και άγνοια. Ύστερα, για χρόνια και μέχρι σήμερα, ασχολίαστη αναρχία και μια πολεμική αοριστολογία.

    Εδώ και κάποιους μήνες, βγήκαν ξανά οι χάρτες και τα κιτάπια από τα ράφια, βγήκαν και τα γιαταγάνια από τα θηκάρια της οθωμανικής κατάρας και βλέπουμε από απόσταση ένα παράλογο θέατρο.

    Μια παράσταση με γρήγορους διαλόγους και βίαιες ατάκες. Μιλούν οι ειδικοί για ανειδίκευτους μισθοφόρους, μιλούν οι οικονομολόγοι για λαθρεμπόρους πετρελαίου, η κάθε εταιρεία με μπροστάρηδες πολιτικούς – πλασιέ κρατάει με σθένος το κομμάτι που της αποδόθηκε, σιωπούν οι πάντες για τις εκπληκτικές αρχαιότητες της χώρας που φορτώνονται σε καράβια και μπαίνουν σε νέους καταλόγους λαμπερών δημοπρασιών, εκπλήσσονται όλοι οι ειδήμονες με τα σκλαβοπάζαρα στις αποθήκες των λιμανιών που εμπορεύονται τα όνειρα των Αφρικανών ξανά, μετά από αιώνες «κατάργησης της δουλείας»...

    Μάθαμε για τον πολέμαρχο στα ανατολικά και για μια κυβέρνηση - φάντασμα στα δυτικά, για τερματικούς πετρελαίου και μάχες αγνώστων στρατών, μνημόνια και θαλάσσιες ζώνες μιας χώρας, διαλυμένης και διχασμένης «εκ γενετής» και διψασμένης εκ φύσεως, καθότι στα όρια της ερήμου.

    Ο μόνος που έβαλε τα πράγματα σε μια ισορροπία κρατικής οντότητας, για δεκαετίες, ήταν ο Μουαμάρ Καντάφι[2]. Με ένα χάρισμα αραβικής διαπραγμάτευσης , με επαφές σε όλο τον κόσμο και με δημιουργική εκμετάλλευση του πλούτου του πετρελαίου, κατάφερε να κάνει τη Λιβύη την πλουσιότερη αφρικανική χώρα, λίκνο του εφαρμοσμένου "τρίτου αδέσμευτου δρόμου " και του παναφρικανισμού, ένας αραβογενής σοσιαλισμός[3], κυρίως αντιαμερικανικός και ανεξάρτητος, με ίνδαλμα τον Νάσερ της Αιγύπτου, μια χώρα παράδειγμα για γείτονες και φίλους, κακό παράδειγμα για τους κατ' επάγγελμα και κατά συνείδηση αρπακτικούς «αετούς» που συνήθως έρχονται από την ανεπτυγμένη Δύση. Αυτούς που με επίκληση κάποιων δικαιωμάτων και μιας «δημοκρατίας» καταστρέφουν χώρες κατά βούληση και ληστεύουν τον πλούτο τους. Ο Καντάφι λοιπόν, με άφθονο χρήμα, σοφό απόθεμα σε χρυσό[4], επιχορηγήσεις, παιδεία για όλους και δικαιώματα για τις γυναίκες, με αθρόα πολιτογράφηση μαύρων Αφρικανών, μεσολάβηση ανάμεσα στις φυλές, συντριβή των αντιφρονούντων, υποδομές παντού σε ια έως τότε πρωτόγονη χώρα, με νερό από βαθιές γεωτρήσεις μακριά, στην έρημο, με σιδηρά πυγμή αλλά και με μια κιτς προσωπολατρεία, είχε φτιάξει κάτι, σε μεγάλο βαθμό, σταθερό και αξιοζήλευτο. Σίγουρα απτό και εφαρμοσμένο, ορατό από τους δίπλα και τους γύρω. Ίσως αυτό να ήταν και το πρόβλημα. Ότι έκανε τη διχασμένη Λιβύη χώρα και άξια "γεωπολιτικής ζήλειας "...


    Διαβάστε όλο το θέμα στο TVXS.gr
    Γράψτε το σχόλιο σας...
    30/10/2019 • 07:14

    Κομβικός παράγοντας το κίνητρο σε Λονδίνο και Νάπολι

    Προβάδισμα νίκης σε εκτός έδρας αποστολές έχουν απόψε η Λειψία, η Αμπερντίν και η Ρέϊντζερς. Με βάση το κίνητρο μπορεί να καταφέρει κάτι καλό η Γιουνάϊτεντ στο Λονδίνο ενώ ματς με πολλά γκολ περιμένουμε στη Νάπολι.